[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله ::
:: دوره 5، شماره 1 - ( زمستان - 1395 ) ::
دوره 5 شماره 1 صفحات 18-28 برگشت به فهرست نسخه ها
اثر کورکومین بر آستروگلیوزیس و بهبود رفتار حرکتی در مرحلۀ حاد آسیب طناب نخاعی در یک مدل کانتیوژن موش صحرایی
پرستو براتی دوم، مرضیه درویشی، محمد جباریان، اعظم باباخانی، کامبیز روشنایی *
گروه فیزیولوژی، دانشکده علوم، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران ، kambizroshanaei@gmail.com
چکیده:   (355 مشاهده)

مقدمه: هر آسیب طناب نخاعی تروماتیک (SCI) ممکن است باعث طیفی از علایم درد تا از دست رفتن کامل عملکردهای حسی و حرکتی ناحیۀ پایین ضایعه گردد. با وجود پیشرفت‌های بسیار در روش‌های جراحی، درمان آسیب طناب نخاعی به‌عنوان یک موضوع پیچیده باقی مانده است. کاهش فرایندهای التهابی اولیه با ایجاد بستر به‌عنوان یک درمان جدید امکان پذیر پیشنهاد شده است. هدف از این مطالعه بررسی اثر کورکومین بر بهبود رفتار حرکتی در مدل کانتیوژن موش صحرایی در مرحلۀ حاد بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعۀ in vivo ، موش‌های صحرایی آزمون به صورت تصادفی در گروه‌های لامینکتومی، شم (تزریق نرمال سالین) و درمان قرار گرفتند. در گروه‌های درمان، موش‌های صحرایی تزریق داخل صفاقی کورکومین را (70، 60، 50 ،40 میلی‌گرم / میلی‌لیتر / کیلوگرم) در 6 ساعت بعد از آسیب طناب نخاعی روزانه دریافت کردند. آسیب طناب نخاعی با یک روش استاندارد انجام شد. بعد از تراشیدن، لامینکتومی در سطح T12-L1 انجام شد و طناب نخاعی آشکار شده در معرض یک میلۀ فلزی 10 گرمی با قطر 2 میلی‌متر از ارتفاع 25 میلی‌متر قرار گرفت. روند حرکتی با آزمون BBB (Basso-Beattie-Bresnahan) به مدت 12 هفته ارزیابی شد. 3 ماه بعد از آسیب طناب نخاعی، طناب نخاعی توسط مورفومتریک، بیان پروتئین اسیدی فیبری گلیال (GFAP) و بازسازی آکسون مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها: رنگ‌آمیزی ایمونو هیستوشیمی و نمرات آزمون BBB موش‌های صحرایی دارای آسیب طناب نخاعی درمان شده با کورکومین به طور قابل توجهی نسبت به موش‌های صحرایی شم در روز 7 بهبود یافت. سطح پروتئین اسیدی فیبری گلیال در گروه درمان شده با کورکومین نسبت به گروه شم به طور قابل توجهی کاهش یافت. بهترین دوز کورکومین 60 میلی‌گرم / میلی‌لیتر / کیلوگرم در 6 ساعت پس از آسیب طناب نخاعی بود. نتیجه‌گیری: داده‌ها نشان داد که کورکومین رفتار حرکتی در مرحلۀ حاد آسیب طناب نخاعی را احتمالاً از طریق افزایش بازسازی آکسون و کاهش آستروگلیوزیس بهبود می‌بخشد.

واژه‌های کلیدی: کورکومین، آسیب طناب نخاعی، ‌ موش‌های صحرایی
متن کامل [PDF 1607 kb]   (215 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تحقیقات پایه در علوم اعصاب



DOI: 10.18869/acadpub.shefa.5.1.18


XML   English Abstract   Print


Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:

Barati Dowom P, Darvishi M, Jabbarian M, Babakhani A, Roshanaei K. Effect of Curcumin on Astrogliosis and Improvement of Behavioral Movement in Acute Phase of Spinal Cord Injury in a Contusion Model of Rat. Shefaye Khatam. 2017; 5 (1) :18-28
URL: http://shefayekhatam.ir/article-1-1145-fa.html
براتی دوم پرستو، درویشی مرضیه، جباریان محمد، باباخانی اعظم، روشنایی کامبیز. اثر کورکومین بر آستروگلیوزیس و بهبود رفتار حرکتی در مرحلۀ حاد آسیب طناب نخاعی در یک مدل کانتیوژن موش صحرایی. مجله علوم اعصاب شفای خاتم. 1395; 5 (1) :18-28

URL: http://shefayekhatam.ir/article-1-1145-fa.html

دوره 5، شماره 1 - ( زمستان - 1395 ) برگشت به فهرست نسخه ها
مجله علوم اعصاب شفای خاتم The Neuroscience Journal of Shefaye Khatam
Persian site map - English site map - Created in 0.756 seconds with 802 queries by yektaweb 3506