مقدمه: صرع یکی از بیماری‌های اصلی سیستم عصبی انسان است. افراد مبتلا به صرع در معرض مجموعه‌ای از اختلالات روانی قرار می‌گیرند. عوامل روانشناختی در تشدید یا درمان صرع نقش مهمی را ایفاء می‌کنند. گام اول در درمان صرع دارو درمانی است. بیشترین درمان‌های روانشناختی با هدف بهبود بهزیستی روانی و کنترل تشنج است. رویکردهای رفتاری، درمان شناختی –رفتاری، مداخلات روان –جسم و پذیرش و تعهد درمانی به صورت گسترده‌ای برای درمان صرع کاربرد دارد. پیامدهای روانی –اجتماعی از قبیل نگرش منفی عمومی نسبت به صرع و مشکلات در استیگما، روابط خانوادگی، کیفیت زندگی، ازدواج و ویژگی‌های شخصیتی (مانند: استرس، اضطراب، افسردگی، فرایندهای شناختی و نظریۀ ذهن) معمولاً با صرع در ارتباطند. این نقاط به نقش کلیدی درمان‌های روانشناختی در کنار درمان مرسوم پرداخته است. نتیجه‌گیری: انتظار می‌رود که بیماران صرعی مشکلات روانشناختی بیشتری داشته باشند. این به ضرورت درمان روانشناختی همراه با درمان دارویی تأکید می‌کند.