---

مقدمه: اختلالات اضطرابی از جمله شایع‌ترین بیماری‌های روانپزشکی هستند که شیوع آن‌ها همزمان با توسعه جوامع مدرن رو به افزایش است. سازمان بهداشت جهانی گزارش می‌دهد که تعداد افراد مبتلا به این اختلالات در سال‌های اخیر بیش از 1/5 برابر افزایش یافته است. این اختلالات طیف گسترده‌ای را شامل می‌شوند، از جمله اختلال اضطراب جدایی، لالی انتخابی، انواع فوبیا، اختلال اضطراب اجتماعی، اختلال اضطراب فراگیر، اختلال پانیک و آگورافوبیا. مطالعات نشان می‌دهند که شیوع این اختلالات تقریباً دو برابر بیشتر در زنان نسبت به مردان است، و متأسفانه، میزان این شرایط در ایران در مقایسه با بسیاری از کشورهای دیگر بالاتر است.در سال‌های اخیر، استفاده از نشانگرهای زیستی (بیومارکرها) به‌عنوان ابزاری نوین برای تشخیص و درک بهتر بیماری‌های روانپزشکی، از جمله اختلالات اضطرابی، مورد توجه قرار گرفته است. بیومارکرها شاخص‌های قابل اندازه‌گیری هستند که می‌توانند وضعیت بیولوژیکی بدن یا شدت یک بیماری را منعکس کنند. هدف این مطالعه بررسی نقش بالقوه چندین نشانگر - مانند کورتیزول، هورمون رشد، سروتونین، انسولین، تستوسترون، کاتکول آمین‌ها، گاما آمینوبوتیریک اسید (GABA)، گلوکوکورتیکوئیدها، ایمونوگلوبولین‌ها، فاکتور رشد فیبروبلاست ۲ و سیتوکین‌های التهابی - در بروز و تشدید اختلالات اضطرابی است. این فرضیه مطرح می‌شود که تغییرات در سطوح هورمون‌ها و انتقال‌دهنده‌های عصبی کلیدی، مانند کورتیزول (هورمون استرس اصلی)، سروتونین (تنظیم‌کننده حیاتی خلق و خو) و GABA (انتقال‌دهنده عصبی بازدارنده اصلی در سیستم عصبی مرکزی)، ممکن است نقش مهمی در پاتوفیزیولوژی اختلالات اضطرابی ایفا کنند. علاوه بر این، مطالعه به دنبال بررسی نقش بالقوه فرآیندهای التهابی و اختلال در سیستم ایمنی در مکانیسم‌های بیولوژیکی زیربنایی این اختلالات است. نتیجه‌گیری: تغییرات مشاهده شده در سطوح بیومارکرهای خاص ممکن است در ایجاد اختلالات اضطرابی و تشدید علائم مرتبط با آن‌ها نقش داشته باشد. با این حال، تحقیقات بیشتری برای اعتبارسنجی این نشانگرها و تثبیت سودمندی آن‌ها به‌عنوان ابزاری قابل اعتماد برای تشخیص، پیش‌بینی و درمان اختلالات اضطرابی ضروری است.