[صفحه اصلی ]   [Archive] [ English ]  
:: صفحه اصلي :: درباره نشريه :: آخرين شماره :: تمام شماره‌ها :: جستجو :: ثبت نام :: ارسال مقاله ::
:: تابستان ::
برگشت به فهرست مقالات برگشت به فهرست نسخه ها
زبان، موسیقی و مغز
مهدی مدنی فرد*
گروه زبان شناسی شناختی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران ، psy.madani@yahoo.com
چکیده:   (33 مشاهده)
مقدمه: دانشمندان در طول قرن‌های گذشته تلاش کرده‌اند تا بفهمند مغز چگونه زبان را فرا می‌گیرد. تا سال 1980 مطالعه درباره رابطه مغز و زبان بر اساس مطالعه آسیب‌های مغزی انسان بوده است. اما از سال 1980 روش‌های مطالعه علوم اعصاب بسیار بهبود یافته است. بحثی وجود دارد که ترکیب یا ادراک زبان و موسیقی در کجای مغز صورت می‌گیرد، یا اینکه هر کدام از نیمکره‌های مغزی چه نقشی را در فرایندهای زبان و موسیقی به عهده دارند و با وجود کشفیات و یافته‌های فراوان هنوز به جواب قطعی نرسیده است. کودک از همان ابتدا قادر به شنیدن صداها است. این صداها در ابتدا خام و بی‌معنی است و به‌تدریج با تعامل کودک با محیط یادگیری زبان آغاز می‌گردد. زبان مثل موسیقی، الگوهای ریتمیک قدرتمندی دارد. زمان‌بندی هجاها به شنونده کمک می‌کند یک صدا را از دیگری تشخیص دهد و بفهمد دیگری چه می‌گوید. توانایی تشخیص تفاوت در صداها کمک می‌کند نوزادان صحبت کنند. مطالعات زیادی نشان داده‌اند که نواحی پردازشی و ادراکی موسیقی با نواحی درگیر در درک و دریافت زبانی همپوشانی دارند. بنابراین بین تمرین و مهارت یافتن در موسیقی با قابلیت‌های شناختی همچون زبان ارتباط مثبتی وجود دارد. تقویت طولانی‌مدت این رابطه توانمندی‌های شناختی دیگری به غیر از موسیقی را ایجاد می‌کند. نتیجه‌‌گیری: موسیقی نواحی بسیاری را در مغز علاوه بر قشر شنوایی مغز تحریک می‌کند که با بسیاری از مناطق پردازش زبانی مثل نواحی پیشانی -گیجگاهی چپ همپوشانی دارند. نحو جملات موسیقایی در همان مناطقی پردازش می‌شود که نحو جملات زبانی پردازش می‌شوند.
واژه‌های کلیدی: زبان، موسیقی، مغز
     
نوع مطالعه: مروری | موضوع مقاله: تحقیقات پایه در علوم اعصاب


XML   English Abstract   Print



برگشت به فهرست مقالات برگشت به فهرست نسخه ها
مجله علوم اعصاب شفای خاتم The Neuroscience Journal of Shefaye Khatam
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 32 queries by YEKTAWEB 3920